زیر سایه بی خیالی صاحب منصبان :
دست وپنجه نرم کردن کارگران سیستان و بلوچستان با بیکاری و افزایش افسارگسیخته هزینههای معیشت، درمان و اجاره مسکن
دست وپنجه نرم کردن کارگران سیستان و بلوچستان با بیکاری و افزایش افسارگسیخته هزینههای معیشت، درمان و اجاره مسکن زیر سایه بی خیالی صاحب منصبان
جنگ، گرانی و رکود اقتصادی، فشار مضاعفی بر کارگران سیستان و بلوچستان وارد کرده است. استانی که به گفته فعالان کارگری، بسیاری از کارگرانش حتی شغل دوم هم ندارند و حالا با موج تعدیل نیرو، افزایش افسارگسیخته هزینههای معیشت، درمان و اجاره مسکن، زندگی برایشان دشوارتر از همیشه شده است.
در روزهایی که تبعات جنگ تحمیلی اخیر و التهابات اقتصادی بازار، زندگی بسیاری از خانوارهای کشور را تحت تأثیر قرار داده، کارگران سیستان و بلوچستان بیش از سایر اقشار درگیر بحران معیشتی شدهاند. کارگرانی که نه از امنیت شغلی برخوردارند، نه درآمدشان با تورم همخوانی دارد و نه توان تأمین هزینههای درمان، اجاره مسکن و حتی رفتوآمد روزانه را دارند.
کارگرانی که هر روز فقیرتر میشوند
روزچهارشنبه 20 خرداد،شماری از کارگران روزمزد و نیروهای خدماتی و شرکتی در گفتوگو با خبرنگار رسانه ای از شرایط دشوار معیشتی خود خبر میدهند.
یکی از کارگران ساختمانی در زاهدان میگوید: قبلاً اگر یک هفته کار نمیکردیم میشد زندگی را جمع کرد، اما الان حتی یک روز بیکاری هم خانواده را به بحران میکشاند. قیمت برنج، روغن، گوشت و کرایه خانه هر روز بالا میرود اما درآمد ما ثابت مانده است.
نارویی که نیروی قراردادی یک شرکت خصوصی است، میگوید: پس از کاهش فعالیت شرکت محل کارم، عملاً بیکار شدهایم به ما گفتند شرایط اقتصادی خراب است و فعلاً نیرویی نمیخواهیم. حتی گفتند بروید هر جا میتوانید کار پیدا کنید چون شرکت توان پرداخت حقوق ندارد.
به گفته او، چندین نفر از نیروهای همان شرکت خصوصی طی هفتههای اخیر تعدیل شدهاند و بسیاری از آنها هنوز موفق به پیدا کردن شغل جدید نشدهاند.
یکی دیگر از کارگران که پیشتر با خودروی شخصی در تاکسیهای اینترنتی فعالیت میکرد، میگوید: کمبود بنزین و گرانی هزینهها باعث شده کار در اسنپ هم دیگر صرف نکند.
به جای لقمهای نان شرمندگی برای زن و بچهام میبرم
در گوشه و کنار زاهدان، کارگران روزمزدی که هر صبح در میدانها و چهارراهها منتظر پیدا شدن یک کار چندساعته میمانند، این روزها بیش از همیشه نگران تأمین نان شب خانوادههایشان هستند.
رحمان، یکی از کارگران حاضر در گذر میدان امام علی زاهدان، میگوید: حدود دو ماه است هر روز ساعت 6 صبح پیاده به اینجا میآیم و چندین ساعت منتظر میمانم شاید کسی کارگر بخواهد، اما فایدهای ندارد. با این وضعیت گرانی، کسی کاری انجام نمیدهد که کارگر بخواهد. همه کسبوکارها خوابیده است.
او با صدایی آمیخته به خستگی و شرمندگی ادامه میدهد: این روزها به جای اینکه لقمهای نان به خانه ببرم، شرمندگی برای زن و بچهام میبرم.
این کارگر روزمزد میگوید از اواخر سال گذشته تاکنون کار ثابت و قابل قبولی پیدا نکرده و هیچگونه حمایت معیشتی نیز دریافت نکرده است. به گفته او، بسیاری از کارگران روزمزد نه بیمه دارند و نه مشمول بیمه بیکاری میشوند.
رحمان میگوید: یارانه معیشتی هم به من تعلق نگرفت چون مدارکم کامل نبود. ما نه بیمه داریم، نه وام، نه پشتوانهای. وقتی بیمه نباشیم، بیمه بیکاری هم شامل حالمان نمیشود و این روزها هم کارفرمایی نیست که هوای کارگر را داشته باشد.
شکایت کردن هم یادمان رفته است
بولاغ، یکی دیگر از کارگران روزمزد در محدوده پنجراه باباییان زاهدان نیز از روزهای سخت معیشتی خانوادهاش میگوید: امسال عیدی نداشتیم، چون سفرههایمان خالی بود؛ نه کاری بود و نه پولی.
او که سه فرزند دارد، میگوید: خرج یک روز بچههایم کمتر از یک میلیون نمیشود. با این وضعیت بیکاری فقط خدا میتواند به دادمان برسد.
این کارگر که پیشتر به صورت قراردادی در شهرداری مشغول به کار بوده، میگوید به دلیل مشکلات مالی تعدیل شده است: گفتند پول نداریم و بیرونم کردند. چند سال دنبال کار بودم اما به هیچ جا نرسیدم. حالا یک سال است کارگری میکنم و ساعتها کنار فلکه منتظر میمانم تا شاید کسی دنبال کارگر باشد.
او ادامه میدهد: آنقدر مشکلات روی سرمان ریخته که دیگر حتی یادمان رفته شکایت کنیم. فقط امیدواریم دولت فکری به حال ما بکند تا زندگیمان از این فلاکت بیرون بیاید.
منبع : بولتن “اخبار و گزارش های کارگری” akhbarkargari2468@gmail.com
