اعتراضات سراسری که از روز هفتم دیماه آغاز شد در روزهای اخیر شاهد رشد کیفی در ابعاد گوناگون بود. پس از آنکه حکومت در شهرهای استان ایلام، چهارمحال بختیاری و کرمانشاه دست به کشتار زد، جمعیت کثیری از طبقات مختلف مردم در روز پنجشنبه، خیابانهای شهرهای بزرگ کشور منجمله تهران و مشهد را به تصرف خود در آوردند. این تحول کیفی پس از آن روی داد که احزاب کرد در اقدامی اعتراضی فراخوان اعتصاب عمومی برای شهرهای کُردستان دادند که با پاسخ قاطع مردم شهرهای کردستان و برخی دیگر از شهرها مواجه شد.
ساعاتی پس از فراخوان احزاب کردستان، فراخوانهای دیگری نیز برای روزهای پنجشنبه و جمعه، ۱۸ و ۱۹هم دی به تظاهرات داده شد. در شامگاه پنجشنبه، پس از آغاز ۱۱ روز از شروع اعتراضات در بیش از ۵۰ شهر کشور، منجمله نقاط مختلف تهران، مردم وسیعا به خیابان آمدند و آشکارا مخالفت خود را با تمامیت نظام به نمایش گذاشتند. حکومت با قطع اینترنت و بخشی از تلفنهای همراه سعی در ایزوله کردن صدای اعتراضات کرد با این حال پس از مدتی کوتاه، ویدئوهای جدید از طریق تعداد محدود ارتباطات ماهوارهای در روز شنبه ادامه و رشد اعتراضات در شهرهای بزرگ و کوچک را عیان کرد.
انتشار تصاویر هولناک پیکرهای کشتهشدگان بر روی رسانههای اجتماعی در روز یکشنبه، پرده از یک جنایت بزرگ در چند روز گذشته را کنار زد. ارقامی که از ابعاد جنایتهای عوامل سرکوب در شهرهای مختلف منتشر میشود، بیتردید میتواند اسنادی برای ارائه به جامعه جهانی برای اثبات جنایت علیه بشریت که جمهوری اسلامی ید طولایی در انجام آن دارد، باشد.
نکته دیگری که باید در نظر داشت این است که حکومت کنونی به لحاظ ماهیتی همان حکومت قتل عام ۶۷ است. جنبش سرنگونی طلب مردمان ایران علیرغم روند رو به رشد اعتراضات در دور جدید، هنوز در مراحل اولیه قرار دارد. هر گونه ساده سازی موضوع سقوط رژیم که عموما توسط دستگاه تبلیغاتی راست افراطی ارائه میشود، پایین آوردن سیستم دفاعی جنبش در برابر دستگاه پیچیده سرکوب رژیم است.
رژیم جمهوری اسلامی محتوم به شکست و سقوط است اما نباید خوش باورانه امیدهای کاذب در کنار رفتن فاشیسم مذهبی داد. بدست گیری کامل جنبش در شرایط کنونی و ارتباط ارگانیک با جنبش در پایتخت و شهرهای بزرگ تنها با اتحاد و همکاری نیروهای دمکراسی خواه میسر است.
